Sadyah

May 24, 2007 (Thursday). Excited ako magturo uli. Pagkatapos ng isang term na leave. Masaya na after 7 years of teaching, na-e-excite pa rin ako. Excited ako na i-share sa kanila ang mga readings at insights ko.

Maliban sa usual orientation sa course, nagbigay ako ng diagnostic exercise na tinawag kong "The Landscape of the Imagination." In the spirit of Transformative Learning (TL), tinanong ko rin sa kanila kung ano ang gusto nilang ma-discover sa course at kung paano nila ito maabot.

Nagbigay ako ng assignment: To read "Imagination" from The World is Flat ni Thomas Friedman at ‘yung essay ni Nick Joaquin na "A Heritage of Smallness." First one-page paper nila ito. Gusto ko one page lang para pag-isipan talaga nila ang kanilang sasabihin at pagtrabahuhan kung paano ito sasabihin.

Excited ako for next week sa pagbasa sa kanilang pagkaintindi at reaksyon sa 2 essays.

Pagkatapos ng klase, binasa ko kaagad ang kanilang mga outputs. Nakaka-excite. Saka tutuo nga, I have to "teach mind, touch hearts, transform lives." Work on the personal level with the students. Kasi ganuon naman talaga. Dapat.

Napagod lang ako and felt feverish. Sumakit ang lalamunan. Kaya dumaan ako ng Pizza Hut at nag-take out. Pagdating sa a condo, nagpahinga at nag-text sa mga dapat i-text.

Talaga nga bang palaging tatluhan ang dating ng suwerte at malas at oportunidad? Darating si Riza, my sis, from Antique via Air Phil. Darating din si Astrid via Cebu Pacific, my new lawyer friend from Iloilo, kasi may interview siya the next day sa Makati. Nag-text din si Maya if they can sleep over ni Ariel this Friday on their way to Palawan. Hindi ko na sila ma-accommodate kaya I recommended Kanumayan na lang.

So far, so good. Excited ako for the coming days. This Friday, I hope to see JM before he leave for Pampanga. I also hope to be in touch with R again after his week of travel sa Tasmania. And of course, J, on Saturday afternoon for conceptualization sa book ko at hopefully, for an engaging tsika.

In the meantime, I have to find time rin, in between classes, to think about my dissertation and get back to my laptop again for that.

First, I received an email from UST Press that my manuscript, Komposo ni Dandansoy: Mga Kuwento sa Hiligaynon at Filipino, is accepted and included for 2007 release. Yehey! Hope this will really materialize.

Another email from the dean to head a committee. But I declined because I know I would not be effective at this point as I am currently absorbed in my dissertation writing.

Then I met a new friend in Dr. JM, an American who is a chiropractic physician specializing treatment in applied kinesiology and functional neurology. He worked on my back and gave me a crash course on diet and the need to eat meat and drink more water. I feel better now. Hope this will last for months so I’ll be more productive. He introduced me to his younger brother H (who turned out to be a neighbor), also a chiropractic doctor holding office in U.N.Avenue. I am currently reading three of his books: The Secret Life of Plants by Peter Tompkins and Christopher Bird; Return of the Primitive by Ayn Rand, and Touching: The Human Significance of the Skin by Ashley Montagu.

There’s Jan, too, a new friend who patiently explained via YM the consequence of clicking on that certain Microsoft Update. Thank God, my OS still works.

And of course, R, who despite of being busy at work, takes time to let me know what’s up. There’s a possibility of a "good thing" in the coming weeks. Hope it will not rain in his country this weekend.

I am also happy that my father’s candidates won and the GO senatoriables are leading.

Tinulak ako ng kakulangan ng interes sa ngayong eleksyon na pumunta sa GO Rally sa Folk Arts Theater ngayong May 11 at 6 p.m. matapos mabasa ito sa inquirer.net. At least, kunyari, may pakialam pa rin ako. Kahit papaano, may malalaman.

Siguro dahil na rin hindi ako makakaboto sa Lunes. By choice. Naburo na kasi ako sa bahay sa Antique; dito sa Manila ang trabaho. Sobra na ang bakasyon ko. Magkakasakit na ako. Hehe.

Siguro dahil inaasahan ko na kapag pumunta ako ng rally, magugulantang ako. May mapupukaw na bago at kakaibang damdamin sa akin. Muli ring mabubuhay ang dati at pamilyar na mga damdamin. O kaya may kaisipang bigla na lang lilitaw para itulak ako sa pagsulat, hala sige, sulat.

Kaya go, girl, sabi ko sa sarili, ride the orange jeep. Dahil maaga pa, naisipan kong tumambay muna sa Starbucks sa CCP Complex para kumuha ng kanilang tissue paper at maupo sa isang tabi facing the Manila Bay and make muni-muni. Nagka-eureka moment nga ako! Biglang luminaw ang family tree ng aking bida sa nobela. Naging klaro din ang dapat nilang maging edad. Omigod, and dami ko pang i-riserts at babasahin at isulat at burahin at isulat. Kelangan mas madugo ang pag-iisip na gawin ko sa susunod na mga araw. Mamayang gabi kaagad. Bukas na bukas din.

Happy ako na lumakad papuntang Folk Arts. May nag-aanunsyo: sa main gate dumaan ang mga may tiket; sa side entrance dumaan naman ang mga walalang tiket. Wala akong tiket so sinundan ko ang mga mama at ale na may mga dalang placards papasok sa side entrance. Wala namang problema. Binigyan kami ng tiket.

Mga placards, banners, at watawat ng Pilipinas ang sumalubong sa akin. Winawagayway, nakapaskel, suot-suot, nakabitin, nakasandig. May grupo ng drummers. Ati-atihan beat and mode. Saka may grupo ng sexy dancers sa stage! Parang noontime show. Hmmm, kultura ng aliw.

Maayos naman. Maraming tao. Marami rin ang bakanteng upuan. Pero tumayo muna ako hanggang sa mapagod rin at naupo. Napagitnaan ako ng grupo nina Noynoy at Allan. Sa likuran, grupo ni Loren. Kanya-kanyang fans/supporters ang bawat kandiadato. Kanya-kanyang wagayway ng kanilang campaign materials. Kanya-kanyang sigaw.

Napadaan sina Cory at Alfredo Lim. Nakipagkamay ako kay Mayor. Gusto ko sanang kunan mula sa cellphone ko si Tita Cory na kahanga-hanga ang beauty at lakas sa kanyang edad. Kaya lang, marami ang humarang kaya stay na lang ako sa aking monoblock chair.

Si Pilita Corrales at ang lalaking may-edad na di ko mamukhaan ang hosts. Nagsimula ang programa sa pagpanalangin ng isang imam na sinundan ng pastor o pari? Basta, ang haba ng prayer niya. Akala ko aatakehin ako ng pagka-drama queen cum pagka-nationalist sa pagkanta ng pambansang awit. Ilang beses kasi akong naiiyak kapag kinakanta ito sa sinehan. Really:) Pero wala. Nada.

Si Binay ang nag-opening remarks. Then kumanta si Bayang Barrios ng "Harinawa" ata iyon, with back-up dancers. Gusto ko siya. Pero ewan, walang impact ang kanyang rendition sa akin. Maging ang kanyang "Bagong Umaga."

Si Pimentel ang unang nagsalita. Then si Loren, then si Noynoy, then si Allan. May time limit ata sila kaya medyo mabilis. Gusto ko sanang hintayin sina Roco at Chiz kaya lang, na-bored ako. Nasaan ang mga speeches na magpapagising sa diwa at tutulak sa mamamayan para makipaglaban? Isa pa, nainis ako sa kampo ni Loren sa likuran. Nang nagsasalita ang kanilang bosing, nanghagis sila ng pins. Saka may sangkaterba pa silang ibang campaign materials na cap at t-shirt na obviously, inaabangan ng kanilang "hakot" na supporters, gayundin ng supporters ng iba pang kandidato ng GO. Pero mamaya pa raw ipamimigay ang mga ito; gayunman, may iba nang nakahakot tago-tago sa kanilang tiyan!

Kaya nanghagis na lang sila ng pins na akala ata nila mga bata kaming dudumog at isang plaza ang theater house! Nag-agawan nga (alam mo naman ang Pinoy) kaya di ako nakatiis. Tumayo ako at make lapit sa mga girls na naka-jacket ng Loren at make reklamo. Sabi ko, huwag naman hagis kasi baka may masaktan at magreklamo at magkagulo. Besides, dapat nakikinig. Hindi iyong they will dagdag pa sa noise sa gilid at mag-divert ng attention ng audience especially sa mga kagaya ko na private citizen at nandito para mag-observe. Praning ako na baka maging headline ang pagkaroon ng stampede sa pag-agawan ng mga supporters ng mga anik-anik ni Loren.

Mukhang nakinig naman sila dahil pagkatapos nun, nag-disperse na ang grupong nag-aabang ng iba pang grasya. Tulad ng pake-paketeng tetra pack juice at ewan, baka sandwich siguro ang laman ng sangkaterbang supot. Nag-agree sa akin ang katabi kong ale. Sabi niya, sa kanila raw (grupo ni Allan), instruksyon na ipamimigay lang ang snacks pagkatapos na ng rally. Saka sa labas ata - sa kanilang pwesto.

So lumabas na lang ako at sumakay uli ng orange jeep. Di ko na kailangang gumasto pa para sa frappucino ng Starbucks. Di ko na makita ang kalawakan sa pagmumuni-muni. On my way home, nag-download ang memory ko at nag-flash ang PLAN CO REVOLT (para sa Pimentel-Loren-Allan-Noynoy-Coseteng-Roco-Escudero-Villar-Osmena-Lacson-Trilanes).

Gusto ko ang ideyang ito: Revolt - isang Bagong Digmang Bayan (BDB). Sana nga. Baka pa lang muli akong makaramdam.

The World is Flat by Thomas Friedman affirms the power of imagination and creativity. In this age of outsourcing, insourcing, offshoring, uploading, sorting out, supply-chaining, and free trade, imagination and knowledge and creativity make one a valuable think-tank. Or else, you are readily dispensable and replaceable.

This made me think to come up with more creative-problem-solving-activities with my students this coming term.

About Writing by Samuel R. Delany made me asked the question, "where does my story really start?" and made me ponder more on narrative structure. Or else, things will collapse that even my finest  sentences cannot save it.

Flash Fiction Forward edited by James Thomas & Robert Shapard is composed of 80 very short stories. I will use this in my Creative Writing Class. My students will love it. One story reminded me of my love.

Coffee and Philosophy by Bruce Waller is a conversational introduction to philosophy with readings and study questions. It is structured creatively, with young students romancing over coffee the different philosophers and the progress of their ideas through time. Sort of Philosophy 101 for Dummies but more intelligent:)

I am re-reading Alvin Yapan’s Ang Sandali ng mga Mata and Cirilo Bautista’s Galaw ng Asoge. Because they are brilliant; excellent models.

It’s already May. Time to get absorbed in my novel.